Msza święta krok po kroku (26) - Kanon Rzymski

Pierwsza Modlitwa Eucharystyczna jest nazywana przez Kościół Kanonem Rzymskim. Kanon to jest wzorzec, zatem ta modlitwa jest wzorcem dla wszystkich pozostałych modlitw eucharystycznych, czyli tak zwanych anafor. Jednocześnie Kanon Rzymski jest wzorcem nie tylko modlitwy, ale również wiary, której również w pewnych aspektach uczy. Modląc się tą modlitwą, wiarę wyznajemy, nią wzrastamy, z jej owoców korzystamy.

Jednym z owych aspektów jest wiara w Kościół. Jeżeli się w nią dobrze wsłuchamy, to odkryjemy, jak Kanon rzymski uczy wiary w Kościół. Najpierw uczy o tym, że tę ofiarę składamy w jedności z naszym papieżem, biskupem, gdyż nie tylko my ją tutaj składamy, ale czynimy to dzięki temu, że otrzymaliśmy wiarę od naszych poprzedników, od apostołów i od świętych. Ten depozyt wiary jest przechowywany zarówno przez Biskupa Rzymu, jak i biskupa tego miejsca. Stajemy do modlitwy razem z nimi wszystkimi, naszymi poprzednikami w wierze, z tymi wszystkimi, którzy wiarę nam przekazali, ale również z tymi wszystkimi, którzy również w łączności z Biskupem Rzymu i biskupem miejsca wyznają, tworząc wspólnotę chrześcijańską, której granice przekraczają mury świątyni. Celebrujemy Mszę z tymi wszystkimi, którzy wiarę wiernie zachowują i wyznają, która daje zbawienie w Jezusie Chrystusie.

W następnej części modlimy się z tymi, za których składamy tę ofiarę, których imiona są wypisane w naszych sercach, którzy razem z nami są wierzącymi w Jezusa Chrystusa. Razem z nimi tę Mszę Świętą celebrujemy, lub, można również powiedzieć, że dla nich ją celebrujemy. Celebrują ją kapłani, ale również wszyscy zgromadzeni w kościele. Eucharystia nie jest przedstawieniem jednego, lub kilku aktorów stojących przy ołtarzu, to przede wszystkim ofiara, którą Syn składa Ojcu, przyłączając w niej cały Kościół, a więc każdy obecny na sprawowaniu Eucharystii składa ofiarę Ojcu. W drugiej części Kanonu, po opowiadaniu o ustanowieniu Eucharystii, modlimy się nie tylko za żywych, ale również za zmarłych, za tych co odeszli w Chrystusie i śpią w pokoju oraz przechodzących oczyszczenie w czyśćcu, gdzie Bóg ich wydoskonala przez oczekiwanie i budzenie w nich tęsknoty, która oczyszcza. Również z nimi i za nich składamy tę ofiarę.

Kanon wymienia również czterdziestu świętych. Pierwszą grupę 25 świętych inicjuje wspomnienie Najświętszej Bogurodzicy, Dziewicy Maryi, tej, która nie tylko nas w wierze wyprzedza, ale też w zamysłach Bożych była pierwsza, jeśli chodzi o wiarę w Jezusa Chrystusa i czerpanie z jej owoców odkupienia. Została ona odkupiona na mocy uprzedzającej łaski, jest Niepokalanie Poczęta, pierwsza spośród wszystkich zbawionych, jak również w owym kluczu chronologicznym, ponieważ Ją Chrystus jako pierwszą obdarował obecnością swojego Ciała i Krwi, obecnością która przyszła w Słowie i w jej łonie. Drugi orszak świętych rozpoczyna Jan Chrzciciel, największy który urodził się z niewiasty. Jako pierwszych wspominamy tych wielkich poprzedników Chrystusa - Maryję i Jana Chrzciciela. Później zostają wymienieni Apostołowie, jedenastu powołanych przez Chrystusa przed zmartwychwstaniem, oraz jednego powołanego przez Jezusa po zmartwychwstaniu czyli świętego Pawła. Jest on razem ze św. Piotrem wymieniony w pierwszej parze świętych Apostołów, gdyż na nich została zbudowana wiara Świętego Kościoła Rzymskiego. Na ich szczątkach rósł Kościół w Rzymie który je przechowywał, na nich rosła wiara i wokół nich nauczano. Po wymienieniu 12 apostołów wymienia się 12 męczenników. Najpierw 5 pierwszych papieży, którzy następowali jeden po drugim zaraz po świętym Piotrze: Linus, Klet, Klemens… Po nich jest wymieniony biskup Kartaginy Cyprian i Warzyniec – diakon, którzy również zginęli śmiercią męczeńską. Dalej podaje się świeckich męczenników: Jan i Paweł, Kosma i Damian, którzy zginęli za wiarę w Chrystusa. To charakterystyczne że Kanon wymienia przede wszystkim męczenników, ponieważ na początku istnienia Kościoła czczono przede wszystkim męczenników. Wyznawców, czyli nie męczenników zaczęto czcić dopiero po edykcie mediolańskim, a Kanon swoimi korzeniami sięga pierwszych wieków, kiedy wiara była przekazywana u samych początków Kościoła, kiedy za świętych byli uznawani przede wszystkim męczennicy, dlatego owych pierwszych 24 świętych, wymienianych w Kanonie, zginęło śmiercią męczeńską i prawie każdy z nich w Rzymie ma swój kościół, w którym są czczone jego relikwie.

Drugi orszak świętych to orszak 7 mężczyzn i 7 niewiast, również i oni są męczennikami. Na początku, po św. Janie Chrzcicielu, wymienia się Barnabę i Macieja, uczniów apostolskich, oraz pierwszego męczennika diakona Szczepana, a dalej świętych, którzy zasłużyli się dla Kościoła Rzymskiego i w nim stanowili fundament wiary wszystkich chrześcijan. Również te 7 wymienianych niewiast to męczennice Rzymu lub Afryki Północnej, od początku czczone w Rzymie. Dosyć późno dołączono do Kanonu Rzymskiego św. Józefa, a mianowicie dokonał tego dopiero papież Jan XXIII, pokazując, że św. Józef jest również jednym z fundamentów naszej wiary, tak samo ważny, jak Apostołowie czy pierwsi męczennicy i powinien się tam znaleźć.

Wiara w Kościół to także wiara w Kościół już zbawionych, w tych którzy dostąpili już łaski zbawienia, którzy oddali swoje życie za Chrystusa i teraz razem z Nim już się cieszą chwałą. Kościół tryumfujący, Kościół pielgrzymujący oraz Kościół przeżywający swoje oczyszczenie po śmierci - tak Kanon Rzymski pokazuje nam wiarę w Kościół. Najpierw jedność wyznawanej wiary z biskupem i Biskupem Rzymu – jest to zasada, na której Kościół się buduje. Następnie Kościół tych, których nosimy w sercu, którzy naszej modlitwy potrzebują i w końcu Kościół tych, do których orędownictwa się odwołujemy.

Gdy wymieniamy w Kanonie świętych prosimy o następujące rzeczy: po pierwsze, aby Bóg nas wysłuchał ze względu na ich wiarę i wierność, na ich modlitwy, ofiarę i to, co oni zrobili. Kościół to jedno Ciało. Odwołując się do świętych wierzymy, że Bóg patrzy na swoją Oblubienicę w całości, że w niej nikogo nie może zabraknąć i że członki naprawdę są połączone, oraz że my czerpiemy łaskę przez to, że jakaś część Kościoła jest już zbawiona i dochowała wiary. Bóg nie dzieli swojej Oblubienicy, lecz w całości obdarza ją swoją miłością. Wołamy: spójrz Boże na nich, ze względu na nich okaż nam łaskę. Po drugie, prosimy, abyśmy zostali dopuszczeni do ich grona, odwołując się do Bożego Miłosierdzia. Naszym pragnieniem jest dołączyć do grona świętych, chcemy być z nimi w jedności, nie tylko przez ich wspominanie, ale przez to, że chcemy ich naśladować i dzięki Bożemu przebaczeniu do nich dołączyć. Taki jest cel naszej wiary – życie wieczne razem z nimi.

Ważnym słowem, którego nie możemy pominąć, jest słowo „wspominamy”. Nie chodzi tu o przypomnienie sobie konkretnych życiorysów. W liturgii wspominamy mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Ostatnią Wieczerzę, chwalebne wniebowstąpienie naszego Pana, wspominamy wielkie dzieła Boga, do których mamy dostęp w Eucharystii. One stają się przez Eucharystię dla nas dostępne, możemy z nich kosztować, czerpać z nich siłę i moc. Podobnie jest z wspominaniem świętych. To nie tylko jakieś przypomnienie sobie, ale gdy mówimy „wspominamy z czcią”, to oznajmiamy, że są oni tutaj obecni. Nie tylko patrzą sobie na nas z góry, na to, co my robimy, ale oni są pośród nas, nas się nie wypierają, są z nami zjednoczeni, tak samo, jak my jesteśmy zjednoczeni ze swoim biskupem, z Biskupem Rzymu i z innymi wierzącymi, którzy wiernie strzegą wiary katolickiej i apostolskiej. Kościół to jedno Ciało, i chociaż członki są w różnej kondycji, w różnych miejscach, w różnym oddaleniu od Boga, to jednak to nadal jest jedno Ciało. Eucharystia staje się sakramentem jedności, który nas łączy z całym Kościołem.


© 2019 Parafia Bożego Ciała. Wszystkie prawa zastrzeżone. Powered by Mega Group