Msza święta krok po kroku (6) - Procesja wejścia

Momentem rozpoczynającym każdą Mszę świętą jest już procesja wejścia. Termin „procesja” pochodzi od łacińskiego słowa procedere, które oznacza iść, postępować naprzód, iść w górę, kroczyć dalej. Jest ona aktem religijnym bardzo rozpowszechnionym w świecie religii. To akt rytualny o charakterze wspólnotowym. Procesji mogą̨ towarzyszyć śpiewy i modlitwy, mające formę błagalną lub formę uwielbienia. Wyraża ona duchową podróż̇ (postawa ludzkiego ciała nie jest statyczna, ale dynamiczna – potrzeba przemieszczania się). Jest rodzajem świętej wędrówki, podróży w kierunku ziemi obiecanej, wejścia do sanktuarium, do obrzędu wtajemniczenia.

Procesja nie jest jakimkolwiek pochodem. Zanim się rozpocznie, musi się zebrać zgromadzenie odpowiednio uporządkowane. Rozpoczyna się w określonym miejscu, przebiega według ustalonego programu i jest skierowana do określonego celu. Możemy powiedzieć, że procesja jest zapisaną w rycie ludzką kondycją wędrowania na ziemi. Pan kroczy na czele swojego ludu wśród modlitw błagalnych i hymnów uwielbienia. Wędrówka ta jest motywem chrześcijańskiej nadziei na przyjście przyszłego świata, na który ukierunkowane jest życie wiary. Jest ona skierowana ku Świątyni, gdzie kończy się złożeniem Ofiary i uczestniczeniem w uczcie.

W Procesji wejścia uczestniczą tylko celebrans, koncelebransi i usługujący. W interpretacji niektórych Ojców Kościoła jest ona ikoną (typem) pierwszego przyjścia Chrystusa, czyli Jego Wcielenia z jasnym wskazaniem na wędrówkę̨ ku wypełnieniu się czasów. Wyraża ona również̇ radosne kroczenie na spotkanie z Panem, zgodnie ze słowami Psalmu 122: „Uradowałem się, gdy mi powiedziano: „Pójdziemy do domu Pańskiego!” (Ps 122, 1).

Według Ogólnego Wprowadzenia do Mszału Rzymskiego możemy mówić́ o uroczystej procesji wejścia; procesji, której towarzyszy śpiew; wejściu bez śpiewu. Wygląd tej procesji zależny jest bowiem od uwarunkowań́ przestrzennych i samego przebiegu danej uroczystości. Krzyż w procesji na wejście oznacza przychodzącego Pana, jest bezpośrednim znakiem Chrystusa, procesja podąża za krzyżem tak, jak Kościół stara się podążać za Jezusem poprzez wieki, ale zarówno i dziś, w czasach współczesnych, Kościół zawsze jest w drodze za swoim Zbawicielem, lecz przede wszystkim krzyż oznacza, że Pan przychodzi, aby dokonać ofiary. Znajdujemy się w Jego obecności i dlatego wstajemy.

Chrystus przychodzi w swoim Słowie, dlatego pożądane jest, aby w tej procesji obecny był także ewangeliarz, który kładzie się na ołtarzu, co ma jeszcze bardziej podkreślić łączność Dobrej Nowiny z ofiarą Jezusa. Słowa w nim zawarte mają sens, gdyż Chrystus wypełnił swoją Ewangelię przelewając krew za swoich braci, czyli nas.

Procesję zamyka główny celebrans, który również jest symbolem obecności Chrystusa. Jest tym, który sprawuje ofiarę, stając się narzędziem w ręku Boga. Kapłan jest jakby ręką Jezusa. Kapłan, przyjmując święcenia, zgadza się na oddanie się Bogu dla spełniania świętych obrzędów. Celebrans nie jest w związku z tym jakimś aktorem czy animatorem spotkania ludzi wierzących. Jest tym, który sprawuje Ofiarę. Dlatego niesłuszne są pojawiające się czasem oczekiwania, aby ksiądz swoim zachowaniem ubogacał Mszę świętą. Kapłan Ma być tylko i aż narzędziem w ręku Boga, aby Chrystus mógł złożyć swoją Ofiarę.

Dodatkowym elementem podkreślającym to, że nie znajdujemy się na jakimś przedstawieniu, jest przechodzenie procesji przez cały kościół. Jest to moment kiedy następuje swoiste wydelegowanie usługujących i celebransa do sprawowania ofiary Pana, swego rodzaju wyodrębnienie części ze wspólnoty Kościoła aby dokonywać świętych obrzędów w imieniu wszystkich zebranych w kościele. Szczególną rolę w tym pełni służba liturgiczna (lektorzy, ministranci etc.), którzy oznaczają cały Lud Boży sprawujący Mszy Świętą, a nie tylko prezbiter.


© 2018 Parafia Bożego Ciała. Wszystkie prawa zastrzeżone. Powered by Mega Group