Msza święta krok po kroku (9) - Kyrie eleison

Tradycyjną forma zawołania kończącego akt pokuty jest trzykrotne zawołanie „Kyrie eleison”, następnie trzykrotne zawołanie „Chryste eleison” oraz ponowne trzykrotne zawołanie „Kyrie eleison”. Jeżeli ten śpiew był wykonywany podczas Mszy świętej w zakonie czy jakiejś bazylice lub katedrze, czyli w miejscach gdzie znajdowały się przygotowane do tego osoby, wówczas śpiew ten wykonywano chóralnie z podziałem na dwa chóry. Pierwszy chór śpiewał „Kyrie eleison”, drugi odpowiadał mu tym samym, po czym oba chóry razem wspólnie śpiewały ostatnią cześć tego wezwania.

Śpiew ten jest wykonywany na stojąco. Oznacza to, że trzy pierwsze wezwania skierowane są do Boga Ojca, kolejne do Syna Bożego, a ostatnie do Ducha Świętego. Wołamy stojąc, ponieważ ogłaszamy zwycięstwo, coś chwalebnego, już nie w smutku, ale w poczuciu siły. Wołamy do całej Trójcy Świętej: „Panie, zmiłuj się”.

To wezwanie jest równie stare jak sam Kościół, a nawet i starsze, ponieważ było to wezwanie tych, którzy byli podbici, a w tryumfalnym pochodzie byli przyprowadzeni do Rzymu przez imperatora lub tego, który ich podbił. Byli oni tak naprawdę przyprowadzani na rzeź, na zabicie. Jedynym ratunkiem dla nich było zwrócenie się do imperatora w języku nie-Rzymu słowami: „Panie zmiłuj się! Kyrie eleison!” Jeśli tak do niego zawołali, to wówczas unikali śmierci i stawali się podanymi tego, który ich podbił.

Chrześcijanie również poprzez to wezwanie unikają śmierci, jak pisze św. Paweł: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia” (Rz 10, 9-10). Św. Paweł tym samym podkreśla, jak ważne jest uznanie Jezusa swoim Panem i to jeszcze ustami, na głos. To właśnie czynią chrześcijanie, wołając „Kyrie eleison” wyznają, że ich jednym Panem jest Jezus, który jest Synem Bożym. Wyznają że Panem jest Bóg Ojciec, który jest Stworzycielem świata, ich jedynym Panem jest Duch Ożywiciel. Panem jest Bóg! Wyznając to i wołając do siebie nawzajem wypełniamy wspomniane już polecenie Pawłowe. Z tego wezwania ma w serach naszych rodzić się wiara w zmartwychwstanie.

Wyznajemy to zaraz po tym, kiedy uznajemy że jesteśmy grzeszni, gdy przyznajemy się do winy, a kapłan udziela rozgrzeszenia. Oddajemy się ponownie pod władzę tego, który nas „podbił” przez chrzest i wiarę. Oddajemy się pod jego władzę, ponieważ chcemy smakować jego zbawienia. Właśnie liturgia jest owym smakowaniem zbawienia poprzez obecność Chrystusa w Jego Słowie oraz w Jego Ciele i Krwi. Eucharystia jest zadatkiem zbawienia, a na jej progu wyznajemy, że tylko Bóg jest naszym Panem, nie chcemy być pod panowaniem jakiegokolwiek grzechu, słabości i zła, jakie wyznaliśmy chwilę wcześniej w akcie pokuty. Jego jesteśmy własnością i do niego należeć chcemy.


© 2018 Parafia Bożego Ciała. Wszystkie prawa zastrzeżone. Powered by Mega Group