Msza święta krok po kroku (14) - Credo

W niedziele i uroczystości po homilii następuje publiczne wyznanie wiary, potocznie nazywane Credo (z łac. Wierzę), chociaż właściwą nazwą wypowiadanego tekstu jest „Symbol wiary”. Są w nim zebrane najważniejsze dzieła Boże, które wraz z Trójcą Świętą są przedmiotem naszej wyznawanej wiary. Jest to rzeczywistość, której dajemy wiarę, czyli: Stworzenie, Wcielenie, Odkupienie dokonane przez ofiarę Syna Bożego zwieńczoną Jego Zmartwychwstaniem, Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Świętego, ustanowienie Kościoła, odpuszczenie grzechów oraz wyznanie nadziei na życie wieczne. Bardzo ważne jest abyśmy składali symbol wiary jak najbardziej świadomie, unikając popadanie w rutynę. Credo ma stanowić naszą odpowiedź na usłyszane wcześniej Słowo Boże. Niejako ma być potwierdzeniem przyjęcia Słowa, którym Bóg pragnął nas nakarmić.

Możemy spojrzeć na wyznanie wiary w trzech odcieniach: pamiętam, czczę oraz przyjmuję, czyniąc tę rzeczywistość swoją własną rzeczywistością.

Chodzi tutaj o pamięć wiary, czyli nie o zwyczajne wyuczenie się na pamięć tekstu, ale o pamięć o Bożych dziełach która rodzi we mnie pragnienie oddawania czci Temu, który je uczynił oraz ufność, że również będą one moim udziałem. Pamięć, która sprawia, że wstaję z mojej małości, dając mi siłę do tego, abym podniósł się z mojego grzechu.

Credo ma za zadanie spotęgować w uczestniku liturgii pragnienie oddania czci Bogu w następnych elementach Mszy świętej. Te wyznawane wydarzenia staną się udziałem wierzącego już za chwilę w liturgii. Jesteśmy w stanie dobrze ją sprawować tylko wtedy, gdy posiadamy w sobie żywą pamięć dzieł zbawczych oraz pragnienie w nich uczestnictwa.

Składanie symbolu wiary w czasie liturgii jest również momentem budowania jedności i to nie tylko z ludźmi znajdującymi się razem ze mną w świątyni, ale z całym Kościołem, który również jest przedmiotem naszej wiary. Utożsamiamy się z Kościołem nie instytucjonalnym, ale tym duchowym, który jest żywym Ciałem Jezusa Chrystusa, przekraczającym doczesną rzeczywistość. Wypowiadając te słowa decyduję się na jedność wiary.

W czasie Mszy Świętej wypowiadamy Symbol Wiary Nicejsko-Konstantynopolitański. Jest to tekst zredagowany już w IV w. na dwóch pierwszych Soborach całego (nawet jeszcze niepodzielonego) Kościoła w Nicei (325 r.) oraz w Konstantynopolu (381 r.). Jest to Wyznanie Wiary, którego przyjęcie jest uznane przez Światową Radę Kościołów za podstawę, obok chrztu świętego, do tego, aby dana wspólnota religijna mogła być uznana za wspólnotę chrześcijańską. Dlatego jest to moment, kiedy stajemy w jedności ze wszystkim uczniami Jezusa, niezależnie od ich wyznania.

Nasza wypowiadana ustami wiara, domaga się tego, aby była ona potwierdzona naszym życiem, naszymi wyborami, naszymi czynami, również kiedy zmagam się z moimi trudnościami życiowymi.

W czasie wypowiadania słów „i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi dziewicy” w czasie liturgii skłaniamy wszyscy głowę (a w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego i Narodzenia Pańskiego nawet klękamy), gdyż są to słowa mówiące o tajemnicy Wcielenia. Ten obyczaj podkreśla wagę tego wydarzenia. Gdyby Chrystus nie stał się człowiekiem, nie byłoby naszego Odkupienia.

Mimo, że wypowiadamy słowa Credo razem, to jednak ciągle używamy liczby pojedynczej, gdyż każdy z nas sam odpowiada za swoją wiarę, nie można jej złożyć za kogoś innego, przed Bogiem nie ma odpowiedzialności zbiorowej.


© 2019 Parafia Bożego Ciała. Wszystkie prawa zastrzeżone. Powered by Mega Group