Msza święta krok po kroku (15) - Modlitwa powszechna

Momentem kończącym Liturgię Słowa jest Modlitwa Wiernych. Po wysłuchaniu Słowa Bożego i zjednoczeniu we wspólnocie Kościoła Powszechnego poprzez złożenie wyznania wiary, nadchodzi moment na to, aby otworzyć się na ludzi, cały świat oraz Kościół. Modlitwa powszechna nie jest tylko zebraniem rożnych osobistych intencji, które również w nią włączamy, gdyż są one dla nas ważne oraz dla samego Boga, ale jest to moment, kiedy przedstawiamy Panu rzeczy które są większe od nas, wspólne dla wszystkich.

Jest to zwyczaj zaczerpnięty przez pierwsze wspólnoty chrześcijańskie od liturgii synagogalnej, czyli od Żydów, którzy oprócz modlitwy tekstami Pisma Świętego modlili się za innych ludzi. W listach św. Pawła znajdujemy wskazania do tego, aby modlić się za władców, Kościół, siebie nawzajem, a nawet natrafiamy na prośby Pawła do tego, aby osobiście polecać go dobremu Bogu. Św. Justyn w swoich opisach liturgii chrzcielnej wskazuje na moment modlitwy za: Chrześcijan, Żydów, cesarzy, władców oraz nieprzyjaciół. Przybrała ona bardzo rozbudowaną formę w czasie liturgii Wielkiego Piątku, kiedy jest ona śpiewana, zajmując obok adoracji krzyża centralne miejsce podczas wykonywanych obrzędów.

Nie do końca wiadomo, dlaczego została ona niejako zapominana w liturgii w przeciągu wieków, jednak została na nowo dowartościowana przez Sobór Watykański II, który wydał specjalną książkę zawierającą szczegółowe wskazania i wzorce, ułatwiające ułożenie tekstów modlitwy powszechnej przez Episkopaty poszczególnych krajów oraz ustalającą zasady jak ją komponować.

Modlitwa powszechna oznacza modlitwę błagalną, czyli wstawienniczą, którą zanosi do Boga zgromadzenie wiernych, odpowiadając na wezwania prowadzącego. Błagania zanosi się w różnych potrzebach Kościoła i całego świata.

Ta modlitwa ma trzy cechy charakterystyczne. Po pierwsze jest błaganiem zwróconym do Boga. Nie wyraża zatem uwielbienia lub dziękczynienia albo pochwały jakiegoś świętego. Jej celem nie jest przypominanie prawd związanych z obrzędami religijnymi lub z naturą Mszy świętej. Po drugie, prosimy w niej Boga przede wszystkim o dobra powszechne: dla całego Kościoła, dla świata, dla wszystkich, których przygniatają różne cierpienia, chociaż wolno się modlić także za wiernych aktualnie zgromadzonych. Po trzecie, należy do ludu wiernego, ponieważ zgromadzenie odpowiada na poszczególne wezwania prowadzącego.

Modlitwa powszechna zawiera następujące części: Wstęp, czyli ogólne wezwanie do modlitwy, Wezwania zapowiadające intencje modlitwy, Odpowiedzi wiernych i Modlitwę końcową.

Wstęp wygłasza zawsze celebrans jako przewodniczący liturgicznego zgromadzenia. Ma to doniosłe znaczenie liturgiczne i duszpasterskie. Wstęp zwykle krótki, zawsze ma być skierowany do zgromadzonych, a nie do Pana Boga. Może on uwzględniać okres liturgiczny, treść uroczystości albo życie świętego, którego święto przypada, i powinien związać z nimi następującą modlitwę.

Celebrans może sam podawać intencje modlitwy, ale w modlitwie powszechnej o formie litanijnej funkcja ta należy do diakona. W Mszach odprawianych bez diakona zadanie to można powierzyć odpowiednio przygotowanemu ministrantowi, komentatorowi, członkowi chóru albo jednemu z koncelebransów. Jeżeli nie ma nikogo odpowiedniego, wezwania może wykonywać sam celebrans.

Każda modlitwa powszechna powinna zawierać cztery serie próśb:
• W potrzebach całego Kościoła, np. za papieża, biskupów i duszpasterzy, za misje, o zjednoczenie chrześcijan, o powołania itp.
• W potrzebach narodu i całego świata, np. o pokój, za kierujących państwem, o dobre zbiory itp.
• Za tych, którzy cierpią moralnie lub fizycznie, np. za prześladowanych, chorych, konających itp.
• Za zgromadzonych i w potrzebach miejscowej społeczności, np. ochrzczonych, przystępujących do bierzmowania, za misje parafialne itp.

Z każdej serii należy podać przynajmniej jedną intencję. Po ostatnim wezwaniu modlitwy powszechnej, powtórnie zabiera głos przewodniczący i odmawia modlitwę końcową, w której prosi Boga tylko o to, aby przyjął modlitwy wiernych. Modlitwa końcowa nie powinna być powtórzeniem kolekty dnia. Jednak większa część próśb powinna uwzględniać intencję szczegółową.


© 2019 Parafia Bożego Ciała. Wszystkie prawa zastrzeżone. Powered by Mega Group